Overslaan en naar de inhoud gaan

Groeien

Bloemen zaaien voor de toekomst

In gesprek met Bi Verbraecken | 28 april 2020

Heb je tijdens je wandelingen of dorpeltrekking ook al gemerkt hoe de lente zich zo mooi toont? Geniet ook jij van de geur van bloesems? Word je rustig van een mooi ingezaaide akker? Groet je een grote boom onderweg of een koe? Word je vrolijk van lammetjes in de wei? Vraag je je wel eens af wie die prachtige stukken natuur, akkers en dieren verzorgt? Eén van die mensen is Bi Verbaecken, die net samen met haar partner Jan, de zorgboerderij De Lommerte in Veerle-Laakdal startte. Dat is een boerderij die vleeskoeien en een kleinschalige boomkwekerij combineert met een waardevolle dagbesteding en individuele coaching voor mensen met een ondersteuningsnood. Dit voorjaar zouden ze van start gaan als groenezorginitiatief, maar toen was er het Coronavirus en werd alles anders. We spraken met Bi, en vertellen je er graag alles over. Ga er even lekker voor zitten.

Bi groet de koeien in de wei

Ook op De Lommerte is het volop lente: de koeien mogen terug in de wei, bomen en struiken krijgen blad en knop, groentebedden worden voorbereid, compost wordt aangebracht in de boomkwekerij en de moestuin, mest wordt uitgereden en groenten en bloemen worden voorgezaaid in de serre.
‘Het is een pittige tijd, heel dubbel ook, een emotionele rollercoaster vaak’, zegt Bi. Als pas erkend groenezorginitiatief zouden ze deze lente echt uit de startblokken schieten, maar daar steekt de coronapandemie een stokje voor. Er mogen geen hulpboeren komen en interessevragen blijven nu uit. Voor Bi is boeren zonder andere mensen maar half werk. En ze maakt zich zorgen. Maar angst is een slechte raadgever.

“Koeien mag je nu gelukkig wel nog knuffelen! Ik kan er blijdschap uiten en ook huilen, een koe begrijpt dat.”

Bi Verbraecken

Ze probeert vooral de kansen te zien die deze stilstand biedt. Meer tijd met haar zoontje van 11 maanden oud. Ruimte om te rouwen en troost te vinden, in verbinding met de koeien en al wandelend tussen de velden. Ze hoopt dat we meer naar de natuur gaan luisteren. De verbinding tussen lokale landbouw en zorg voor de natuur en mens vindt ze prachtig. Ze hoopt dat meer en meer mensen de herstellende kracht van (werken in) de landbouw en de natuur ervaren en waarderen. Net als zij. En ze zaait bloemen. Want voor Bi is de heilzame kracht van bloemen ongelooflijk. Ze hoopt hun weldaad met vele mensen te kunnen delen.

Bloemen in de wei

Rouw en troost

In januari stierf Bi’s mama. Bi had het gevoel dat ze geen tijd kon maken om voldoende afscheid te nemen en te rouwen, want in de zeer intense opstartfase van hun bedrijf moesten ze gauw weer verder. Verder met plannen, contacten leggen, infovragen beantwoorden, een hulpboerin begeleiden en veel meer. Nu is er ineens meer ruimte, of maakt ze ruimte, om te rouwen. Elke dag gaat ze wandelen tussen hun velden, alleen zij en de hond, hun momentje. Ze doet het bewust traag, let op haar ademhaling en tussen de weidsheid van de velden ervaart ze helder dat zij ‘ik’ er mag zijn. Ze loopt op tractorpaadjes en kan elke keer beslissen welke richting ze uitgaat. De vrijheid doet haar echt goed. Ze ruikt de stalmest die wacht om uitgereden te worden. Het doet haar denken aan haar kindertijd bij haar grootouders die ook boeren waren. Onderweg staat ze stil, letterlijk en figuurlijk, en is er ruimte, ook om tranen te laten vloeien, als dat zo voelt.

“Het mooie is dat door samen te werken beperkingen wegvallen. Een ander kan en doet wat jij niet kan. Je houdt elkaar in evenwicht."

En ook de koeien bieden haar troost: ‘We hebben nu tien koeien. Ze staan sinds twee weken terug in de wei. Nu maak ik vaak tijd om naar de wei te gaan en even met elk apart contact te maken. Ik ruik graag aan hun vacht, en zoek ook echt hun warmste plekjes op, achter hun oren en in hun middenstuk, hun pensvatje. Ik ervaar dat als heel troostend. In het verdriet rond mijn mama doet warmte me heel erg deugd. En ja, koeien mag je nu gelukkig wel nog knuffelen! Ik kan er blijdschap uiten en ook huilen, een koe begrijpt dat. Dat brengt mij veel energie en ik denk dat het ook wel fijn is voor hen. Ik probeer even rustig in hun leefwereld te zijn, hen te observeren, hun karakters te leren kennen. Als je de taal van de koeien kent, dan klopt het. Soms heeft een koe ook geen zin in dat contact of loopt ze bronstig en is er even niets mee aan te vangen.
Ik raak hun poten en uiers aan zodat ze daaraan wennen. Het is belangrijk dat we een vertrouwensband opbouwen en leren samenwerken, zeker als een koe naar het moederschap gaat. Zodat ik dicht bij haar mag komen, mochten er bij het kalveren toch moeilijkheden ontstaan. Dat ze meer vertrouwd raken aan menselijk contact, is ook goed voor onze hulpboeren, die de koeien mee verzorgen. Onze koeien zijn van een rustig ras, Fleckvieh, maar koeien blijven grote dieren. Dat roept soms angst op en vraagt een zekere stevigheid. Dan is het net zo deugddoend, als je langzaam een goede band met een koe kan opbouwen en je zelfvertrouwen erdoor kan groeien.’

Luisteren naar de natuur

Bi heeft het zelf al zo vaak ervaren en ziet het ook bij mensen die ze begeleidt als loopbaancoach: de natuur vertelt zoveel over hoe we ons voelen en kan ons zoveel leren. ‘Als de koeien onrustig zijn bijvoorbeeld, zegt dat vaak vooral iets over de verzorger. Ze spiegelen meestal je eigen onrust. De natuur geeft ons ook taal en beelden. Wil ik me voelen als die grote mooie fiere boom? Wat kan ik van hem leren? Voel ik mij als dat kleine boompje daar, dat onderdrukt wordt door die andere bomen? Ok. En hoe kan dat boompje meer ruimte krijgen, meer ruimte innemen?’

“Zelf ervaar ik elke keer wat een enorme energie er uitgaat van bloemen! Je zaait bloemen en ziet ze kiemen, groeien en bloeien. Het is zo eenvoudig."

‘De natuur heeft zoveel wijsheid. Ik hoop dat we er in deze tijd ook naar zullen luisteren. En dat we anders zullen verdergaan. Wat de natuur ons volgens mij vertelt? Dat we weg moeten van de wegwerpmaatschappij, en te veel in- en export. Dat we beter kiezen voor kleinschalig, lokaal en samenzijn. Dat we veel meer voor elkaar kunnen doen en betekenen. Ik hoop dat meer mensen zien en ervaren wat de natuur ons allemaal biedt. We krijgen elke dag zoveel cadeautjes van haar. Ik hoop dat we weer meer gaan leven op het ritme van de natuur en haar seizoenen, ons er weer deel van gaan voelen en kunnen genieten van de eenvoud.’

Hoe natuur, landbouw en mensen samen herstellen

Met De Lommerte verbinden Bi en Jan een kleinschalig landbouwbedrijf met een ambulant zorgaanbod. In hun professionele biologische boerderij met veeteelt, sierteelt en de opkweek van notenbomen, werken ze aan een natuurlijk landschap waar alles klopt en met elkaar in verbinding staat. En in die mooie en familiale omgeving verwelkomen ze zorgvragers, om begeleid en ondersteund mee te werken. Zo bouwen ze zorgzaam verder op de traditionele gezinsverpleging bij Kempische boerenfamilies. Ze noemen het herstellende zorglandbouw:

Bi: ‘Er zijn zoveel taken op de boerderij dat we voor iedereen taken vinden die bij hen passen, en die ze graag doen. We zetten in op mogelijkheden, niet op beperkingen. We werken hier met de handen, met dieren en planten, zonder werkdruk. Hulpboeren zijn hier welkom, ze mogen deelnemen, vinden meer aarding en zijn fier op hun bijdrage en onze producten. Daardoor voelen ze zich hier goed. Zo werken we aan herstel en zelfontplooiing in onze mooie en rustige omgeving.
Het is zo mooi dat door samen te werken beperkingen wegvallen. Een ander kan en doet wat jij niet zo goed kan. Je houdt elkaar in evenwicht, samen vang je alles op. Dat ervaren Jan en ik ook. Sinds mijn dochtertje Stien in 2010 enkele weken na haar geboorte stierf, heb ik minder fysieke en mentale draagkracht. Voor de fysieke kracht is Jan er. En natuurlijk ook voor veel meer! En ik neem dan weer met veel plezier de verkoop van onze producten in handen, iets wat Jan minder ligt. Met z’n tweeën vullen we elkaar al zo mooi aan. Met hulpboeren en hun talenten erbij wordt dat alleen sterker en rijker.
Het klopt voor ons heel erg om landbouw en zorg voor natuur en mens samen te brengen. Het strookt heel erg met onze innerlijke wijsheden. Maar het is ook ongewoon. We moeten echt onze weg zoeken. Het vraagt veel eigenwijsheid.’

Boeketje Dahlia's

In deze coronatijd zijn hun geplande benefietmaaltijd en infomomenten afgelast. De aanmeldingen en interessevragen zijn stilgevallen. Bi mist andere mensen op de boerderij. En het doet haar pijn om te weten dat er zoveel mensen thuis zitten. Terwijl mee komen werken op de boerderij hen zoveel deugd zou doen.

De nood is hoog

Bi hoorde de laatste maanden veel vragen en noden. Van volwassenen met een mentale beperking, maar ook heel veel van jongeren uit het bijzonder onderwijs, die op zoek zijn naar een leerwerkplaats op de boerderij. Veel mensen erkennen de nood en juichen de verbindende kracht van landbouw en zorg toe. Maar middelen voor de kwalitatieve dagbesteding die Bi aanbiedt, zijn er nauwelijks. Veel mensen die recht hebben op een zorgbudget krijgen er (nog) geen, ook onderwijs of instellingen hebben geen extra budget. Zonder budget om zorgvragen op te vangen, krijgt Bi geen loon voor haar werk, wat zorg op de boerderij niet leefbaar en houdbaar maakt. ‘Veel mensen kunnen de bijdrages ook niet zelf betalen. Ik vind het ontzettend lastig dat je een nood ziet, een oplossing kan bieden, maar geld een probleem is. Voor mij klopt het niet dat ik moet zeggen: jij kan niet komen, want jouw ouders kunnen dat niet betalen. Het zou niet mogen. Ik maak me er echt zorgen over en ben op zoek naar oplossingen. Kunnen we als maatschappij meer voor elkaar zorgen? Zijn we klaar voor meer solidariteit? We bekijken of we een systeem kunnen uitwerken waarbij een gemeenschap om ons heen mee wil betalen voor de zorg van mensen met een ondersteuningsnood.’

Bloemenpracht delen

De voorbije weken kwam een meisje op woensdagmiddag meewerken als hulpboerin.  Bi en zij werkten samen, zaaiden groenten en bloemen voor. Ze hoefde er niets, praatte veel. Ze vond er rust, zegt ze. Ze was daar zo blij mee, en zou wel elke dag willen komen. Maar nu met de coronacrisis mag ze helemaal niet komen. Dat doet Bi pijn. Al bellen ze elkaar vaker en toont Bi haar via videochat hoe de samen gezaaide bloemkool- en bietenplantjes nu groeien.

"De natuur heeft zoveel wijsheid. Ik hoop dat we er in deze tijd ook naar zullen luisteren. En dat we anders zullen verder gaan.”

‘Ik hoop dat ze snel weer mag komen. Ik wil graag het proces van de bloemen met haar delen. Zelf ervaar ik elke keer wat een enorme energie er uitgaat van bloemen! Ze zijn zo helend. Je zaait bloemen en ziet ze kiemen, groeien en bloeien. Het is zo eenvoudig, iedereen kan het, en er komt zoiets moois uit. Dat is ongelooflijk. Uiteindelijk krijg je een veld vol bloemen, zo’n symbiose van kleuren en geuren. Ik krijg er elke keer kippenvel van! Je kan elke stap samendoen en delen. Je kan de bloemen mee naar huis nemen, je kan ze ook weggeven. En dan deel je niet alleen jouw bloemen, ook jouw werk zit erin en je verwondering.
Ik denk dat mensen na de crisis veel noden gaan hebben en dat bloemen heel welkom gaan zijn. Daarom heb ik besloten een zelfpluk bloementuin te openen waar mensen op vaste tijdstippen bloemen zullen kunnen oogsten en kopen en waar ze workshops kunnen volgen.
Ik heb al vele bloemen voorgezaaid en volgende week ga ik de dahlia’s planten. Daar kijk ik echt naar uit. Het zijn mooie en sterke planten, die heel veel prachtige bloemen dragen. Ik hoop dat ze hier van juli tot de vorst kunnen bloeien, en we hun heilzame pracht met vele mensen kunnen delen.’

Plantpotjes


Foto’s: De Lommerte
Bi Verbraecken

In gesprek met

Bi Verbraecken werkte als ergotherapeute en jobcoach voor personen met een beperking. Geraakt door de kracht van zorgboerderijen, volgde ze de voorbije jaren een opleiding biolandbouw bij Landwijzer. Daar ontmoette ze haar partner Jan Valckx en samen startten ze in november 2019 de vzw zorgboerderij De Lommerte in Veerle-Laakdal. Omdat ze geloven in de kracht van natuurlijk herstel en de verbinding tussen mens, natuur en landbouw. Daar willen ze hun levenswerk van maken. Samen hebben Jan en Bi een zoontje Louis.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 28 april 2020 in de categorie Groeien.

Els Hillaert

Neergepend door

Els Hillaert leeft op van inspirerende verhalen horen en delen, invoelend luisteren, woorden die de kern raken, zorgzaam samenwerken en meewerken aan diepgaande verandering. Sinds maart 2020 is ze verhalenwever bij Iedereen Verdient Vakantie en ook als freelancer schrijft ze graag heldere en bezielde tekst en verhalen voor waarde.n.volle initiatieven.

Groepsverblijf wordt tijdelijk een schakelzorgcentrum

In gesprek met Tine Boiy | 7 april 2020

Genezen. Het woord verwijst naar het Griekse nósos: thuiskomen, iets gelukkig doorstaan en naar neomai: terugkeren. Iemand die bezig is te genezen, is onderweg naar huis. Is bezig terug te keren naar het vertrouwde leven. Wie geneest, of heelt, raapt zijn kracht bijeen. Schudt de laatste resten ziekte van zich af. En wordt daarin bijgestaan door zachtmoedige helpers. Artsen, verpleegkundigen, hulpverleners, geliefden. En door de natuur, de stilte, lichtpuntjes van schoonheid. Wie geneest, wordt teruggeroepen naar huis en naar het volle leven. Genezen als tussentijd. Pauzetijd die sterker maakt. Genezen en vakantie: op deze manier gezien liggen ze dicht bij elkaar. Allebei pauzetijd waarin verbinding met jezelf, met andere mensen en met plekken tot nieuwe kracht leiden.  Het is dan ook niet zo vreemd dat vakantieverblijf Bielebale (Brasschaat) tijdelijk een schakelzorgcentrum wordt: een plek waar mensen na een ziekenhuisopname op krachten kunnen komen om daarna hun leven weer op te nemen.

Groepsverblijf Bielebale ligt in het park van Brasschaat. Een groene long in een voorstedelijke omgeving. Met uitgestrekte grasvelden, eeuwenoude bomen, vijvers en fonteinen. Hier luistert de natuur mee, en fluistert haar bezoekers toe. Hier nodigt het park de mens uit om te kijken en te luisteren naar het uitbundige leven in de groene ruimte. Om te rennen en te ravotten. Om samen te zijn en van elkaars aanwezigheid te genieten.

Andere tijd, andere bijdrage, zelfde missie

Gezin komt aan in Bielebale
 

In normale tijden is Bielebale een vakantiecentrum voor mensen met en zonder beperking, voor mensen met en zonder behoefte aan extra zorg tijdens hun vakantie.  Een plek waar groepen en gezinnen kunnen op adem komen en met elkaar een heerlijk zorgeloze tijd beleven. ‘Een plek die vakantiedromen van mensen helpt waarmaken’, zegt coördinator Tine Boiy. Veertien medewerkers – waarvan meer dan de helft zelf een beperking heeft – maken hier samen vakantie mogelijk voor iedereen. ‘Want ook in de sfeer van vakantie moet er een plaats zijn voor ieder mens, zonder onderscheid’, aldus Tine.

Maar nu zijn het geen normale tijden. Deze tijd is anders. Op vakantie gaan, kan nu even niet. De voorzorgmaatregelen tegen de verspreiding van het Corona virus zouden van Bielebale een stille plek gemaakt hebben, de komende maanden. Maar deze bijzondere tijd brengt onverwachte roepingen mee. Het volledig toegankelijke vakantieverblijf zal tijdelijk fungeren als schakelzorgcentrum voor genezende mensen. ‘Mensen die in het hospitaal uitziekten van COVID-19 maar nog niet thuis terecht kunnen, omdat ze alleen wonen bijvoorbeeld, komen naar Bielebale om aan te sterken. Ook patiënten die na een ziekenhuisverblijf het bed moeten vrijmaken voor anderen zullen hier opgevangen en verzorgd worden’, vertelt Tine. Ook hier, de missie van Bielebale blijft wat ze is: er moet plaats zijn voor ieder mens, zonder onderscheid.

Er zijn om antwoord te bieden op lokale behoeften

Het vakantieverblijf is volledig aangepast aan de behoeften van mensen met een fysieke, visuele, auditieve of psychische beperking. Die toegankelijke infrastructuur en de ligging middenin het groen is een geschenk voor de hoge zorgnood die zich in deze vreemde lente van 2020 manifesteert. Vakantie schuift naar de achtergrond. Nu staat gezondheid en zorg voorop. De opvang en verzorging van patiënten wordt – op vraag van de federale overheid - georganiseerd door de gemeente en de lokale eerstelijnszorg van huisartsen, verpleegkundigen en apothekers. Lokale mensen bieden zich aan als vrijwilliger in de zorg, logistiek en animatie.

‘Sommige van onze eigen vrijwilligers laten spontaan verstaan dat ze ook iets willen bijdragen’, zegt Tine. ‘Nu toerisme niet meer kan, kunnen we wél nog iets betekenen in onze eigen omgeving. En dat is best bijzonder. In andere tijden zijn het mensen van elders in het land die hier hun vakantie doorbrengen. In deze tijd helpen wij zorg dragen om lokale noden in te vullen. Dat betekent heel wat voor ons allemaal.’

Er zijn voor een ander

De nieuwe bezoekers zullen warm verwelkomd worden. Met gangen vol kindertekeningen die patiënten en zorgverleners blij maken. Op een plek in het groen. Met een Bielebale team dat bescheiden, op de achtergrond, zorgt voor het groen en de gebouwen, en ogen en oren open houdt voor wat nodig is. ‘Van op afstand gaan wij heel nabij proberen te zijn. Om het de organisatoren, zorgverleners en patiënten zo aangenaam mogelijk te maken. Om te doen wat nodig is, om vragen en oplossingen te verbinden.’ Het zit in hun DNA, zegt Tine. Het Bielebale team wil er zijn voor elke ander. Meestal is dat voor vakantiegangers. En nu voor mensen die herstellen.

Domein Bielebale
 

Het team is er klaar voor. De plek verwacht haar bezoekers. Het water, de statige bomen en uitbundig groene grasvlakten zullen de mensen hoop geven. Hoop om straks weer thuis te komen. Te genieten van een sterker lijf, omringd door geliefden, de draadjes van het normale leven weer op te pakken. Misschien ontspringen er ook weer dromen, daar in het park van Brasschaat, dichtbij huis. Misschien zijn daar ook dromen van vakantie bij.

 

Tine Boiy

In gesprek met

Tine Boiy is mede-oprichter en coördinator van vzw Bielebale. Bielebale is een volledig aangepast en toegankelijk groepsverblijf in Brasschaat. Daarnaast zijn er zes vakantiehuisjes voor gezinnen, ook toegankelijk en aangepast. Eén vakantiehuisje is bovendien prikkelarm ingericht.

Bij Bielebale werken veertien mensen. 60% heeft een beperking. Sommige mensen werken in loondienst. Anderen doen enkele uren per week begeleid vrijwilligerswerk.

Mocht je je afvragen vanwaar het woord Bielebale komt? Van overal en nergens. Het klinkt gewoon heerlijk. Bielebale is klank. Speelse, vrolijke vakantieklank. De zes vakantiehuisjes kregen de naam ‘Casa Ametza’. Klinkt net zo heerlijk en betekent huis om (in) te dromen. Want vakantie, dat is toch om van te dromen, nietwaar?

Dit verhaal werd gepubliceerd op 7 april 2020 in de categorie Groeien.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Het labyrint als een verstillende reis naar binnen

In gesprek met Cathy Camertijn | 3 februari 2020

Na een collectief ontslag en als kersverse mama zag Cathy Camertijn zichzelf op een kruispunt staan: een nieuwe job zoeken of toch voluit kiezen voor haar eigen dromen. Ze besloot dat kruispunt te onderzoeken in een stilteretraite en trok zich vijf dagen terug in het retraitecentrum van Orval. ‘Er gebeurde iets magisch in die dagen,’ zegt Cathy met fonkelende ogen. ‘Er tekenden zich als vanzelf lijnen uit.’ Verstillen kan je leren, ontdekte Cathy, en de effecten ervan zijn niet min: aanzienlijk minder stress en conflicten, en meer creativiteit, zelfvertrouwen en perspectief in het dagelijks leven en op het werk. ‘Het is mijn overtuiging dat als we de wereld twintig procent stiller zouden kunnen maken, we tachtig procent gelukkiger zouden zijn.’ Cathy mikt dan ook volop op die twintig procent. Tijdens een ontmoeting van Iedereen Verdient Vakantie rond stilte en stiltebeleving in Vlaanderen, vertelde ze me over een idee waarmee ze aan de slag wil: het labyrint als reis naar verstilling.

Door Europa

In 2019 besloot Cathy om de stilte nog dieper te verkennen. Ze trok er op uit om stilteplekken te onderzoeken. Dat deed ze in haar ‘Vansi’. ‘Vansi komt van van (bestelwagen) en silence,’ zegt ze met een grote glimlach. Viereneenhalve maand trok ze Europa rond, de eerste maand in het gezelschap van haar dochtertje. Ze legde 15000 kilometer af en kwam in vijftien landen. Overal ging Cathy op zoek naar de stilte en hoe die is ingebed in de samenleving, in vriendschappen of in co-workingomgevingen. Ze ontdekte interessante culturele verschillen. ‘In Finland bijvoorbeeld is een stilte in een conversatie helemaal niet ongemakkelijk. Integendeel: het wordt er als onbeleefd beschouwd om de stilte te verbreken.’ Dat is bij ons Vlamingen toch net iets anders.

Aha!

Nog in Finland gebeurde er iets bijzonders: door de nieuwsgierigheid van haar dochtertje kwam Cathy voor het eerst in contact met een labyrint in het landschap. ‘Een labyrint is iets helemaal anders dan een doolhof,’ legt ze uit. ‘Een doolhof is verwarrend, moeilijk en een beetje stresserend. Een labyrint daarentegen is juist erg rustgevend: je volgt de enige weg naar binnen en die brengt jou naar het midden van het labyrint, daarna leg je diezelfde weg weer af naar buiten. Je volgt de weg met je voeten maar er gebeurt ook iets vanbinnen,’ zegt Cathy.

labyrint
 

Labyrinten bestaan al duizenden jaren. In veel culturen werd het labyrint gebruikt bij belangrijke momenten, zoals bij het begin van de visvangst bijvoorbeeld of bij de overgang van meisje naar vrouw. Labyrinten zijn ook terug te vinden in sommige kerken, waar ze dienst deden als alternatief voor pelgrimstochten, voor zij die zo’n tocht niet aankonden.

Ontmoeting met jezelf

Toen Cathy die nacht in haar Vansi lag, besliste ze: ik ga de rest van mijn reis aan labyrinten wijden. Ze ging op zoek naar bijzondere labyrinten en de verhalen die erbij horen. Ze ontdekte dat een labyrint als het ware een reis is, en een partner van de stilte. ‘De verstilling en vertraging komt vanzelf tijdens de wandeling, net als de ontmoeting met jezelf,’ zegt ze. ‘Voor mijzelf was het een erg ontroerend proces om al die labyrinten te wandelen. Ik ontdekte onderweg dat ik mag trouw blijven aan mijzelf en dat mijn diepe zelf waardevol is.’

Innerlijke wandeling

Cathy ontdekte dat er ook zoiets bestaat als vingerlabyrinten. ‘Dat zijn kleine labyrinten op papier, die je heel aandachtig met je vinger kan volgen.’ Op dit moment bekijkt ze of ze er een aantal kan aanbieden aan scholen. ‘Heel wat kinderen zitten overprikkeld in de klas,’ legt Cathy uit. ‘Via het vingerlabyrint kunnen ze zich even terugtrekken voor een innerlijke wandeling.’

Met vrienden voor de Vansi
 

Zou dit ook iets kunnen zijn om aan kinderen op kamp aan te bieden, vraag ik me luidop af? Ik vertel over de verhalen die ik eerder optekende, kampverhalen van kinderen uit maatschappelijk meer kwetsbare groepen. Zouden vingerlabyrinten ook hen een stukje rust en verstilling kunnen brengen? Cathy reageert erg enthousiast: ‘Dat raakt mij, wat je daar zegt. Weet je, het mooie aan de vingerlabyrinten is dat de kinderen niet alleen rust ervaren maar ook voelen: ik kan dit! Het is ontzettend goed voor hun zelfvertrouwen. Het lijkt mij een geweldig idee om dat eens uit te proberen.’

Benieuwd om zelf een labyrint te ondekken?

Heeft Cathy tips voor mensen die ergens in Vlaanderen de verstilling van een labyrint willen ervaren, vraag ik haar nog. ‘Dat is dus het gekke, je vindt ze overal in Europa maar amper in Vlaanderen of Brussel.’ Ze denkt even na. ‘Er ligt er eentje bij de voormalige stiltehoeve in Damme maar ik geloof niet dat die publiek toegankelijk is. En er is natuurlijk de van Hanswijk Basiliek in Mechelen. Daar kan je alvast een binnenlabyrint ontdekken!’

 

Naast de labyrinten die Cathy noemde, kennen wij nog een stenen vingerlabyrint in de gevel van de kerk van Sint-Huibrechts-Hern (Hoeselt, Limburg). Ken jij plekken in Vlaanderen waar een publiek toegankelijk labyrint ligt? Laat het ons weten, en wij vertellen het graag verder. 

Foto's: Cathy Camertijn

Cathy Camertijn

In gesprek met

Cathy Camertijn is de initiator van en drijvende kracht achter Ume walks en Lessnow. Ze is een van de vier Vlaamse stiltemakers die in 2019 door de VRT onder de aandacht werd gebracht. Cathy is een echte ambassadeur van de stilte, ze ontwikkelt rituelen en begeleidingen om via stilte en labyrintervaringen verbindingen tussen mensen onderling, en mensen en hun diepe zelf op gang te brengen.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 3 februari 2020 in de categorie Groeien.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Stilte heelt, confronteert, ontroert

In gesprek met Broeder Nikolaas | 17 januari 2020

Binnenkort is er Iedereen Verdient Stilte, een reflectienamiddag waar vakantieliefhebbers ervaringen uitwisselen over de weldaad van verstilling en stilte. Ik zoek alvast een stukje kalmte op en trek naar de groene buitenkant van Brugge, naar de abdij van Zevenkerken. De stilte en de rust valt als een heerlijke deken over me heen terwijl ik naast broeder Nikolaas door de lange kloostergang loop. Onze voetstappen vormen de enige bron van geluid. Broeder Nikolaas staat samen met twee medebroeders in voor het onthalen van gasten in de abdij. Vroeger waren dat meestal mensen in een persoonlijke crisis of met familiale problemen. ‘De laatste jaren zijn het vaak mensen die op zoek zijn naar stilte en vertraging,’ zegt broeder Nikolaas. ‘En dat zijn er tegenwoordig steeds meer en meer.’

Openheid

Toen broeder Nikolaas in 1982 intrad in het klooster kwam hij binnen in een gemeenschap van ongeveer 115 monniken. Vandaag blijven er nog zestien over, waarvan veertien permanent in huis. ‘Toch vormen we nog steeds een erg levende gemeenschap’, zegt pater Nikolaas, ‘we doen nog altijd bijna alles zelf.’ Pater Nikolaas runde dertien jaar lang de cafetaria van de Abdij. Sinds 2005 is hij een van de drie beheerders van het bezinningshuis. Er komen regelmatig groepen voor retraites, seminaries of werksessies over de vloer.

“Stilte leidt vaak tot verdieping en verbondenheid.”

Broeder Nikolaas

‘Scholen tot uit het verre Limburg zoeken ons op,’ zegt broeder Nikolaas enthousiast, ‘en ook begeleiders uit de jeugdzorg, natuurorganisaties en mensen uit het bankwezen komen werksessies bij ons doen. Tot en met groepen uit de Engelse Anglicaanse geloofsgemeenschap van Canterbury.’ Als ik hem vraag waarom mensen enthousiast zijn om naar de abdij van Zevenkerken te komen, zegt hij: ‘Er is natuurlijk het schitterende kader in deze groene long van Brugge, maar ook om onze openheid naar anderen toe worden we geprezen.’ Hij glimlacht.

Tranen van geluk

Het bezinningshuis werkt sinds drie jaar mee in het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Vorig jaar konden broeder Nikolaas en zijn confraters via het netwerk zo’n twintig mensen met een beperkt inkomen ontvangen. Gasten krijgen een individuele kamer, kunnen mee aan tafel met de broeders (in stilte!) en kunnen het gebedsprogramma bijwonen. ‘Dat staat onze gasten helemaal vrij hoor. Even belangrijk als het gebed en de stilte is het groen dat ons omringt. Wij moedigen onze gasten aan om de bossen te verkennen.’

“Mensen zijn meer en meer op zoek naar stilte en verstilling.”

De broeder vertelt over een jonge vrouw die via Iedereen Verdient Vakantie een verblijf in de abdij boekte. Ze had een zoontje van vijf, stond er alleen voor en had niet de middelen om op vakantie te gaan. ‘Ik weet nog dat ik haar schreiend aantrof tijdens de tweede dag van haar verblijf. Het waren tranen van blijdschap, zei ze me. Omdat ze er met haar zoontje een paar dagen tussenuit kon zijn.’

Rust vinden

Als gastheer treedt Broeder Nikolaas op als ontvanger en niet als zender, vertelt hij nog. ‘Wij zijn een luisterend oor voor de mensen, als zij daar nood aan hebben.’ Dat blijkt regelmatig voor te vallen. Een verblijf in stilte kan namelijk heel wat losmaken. ‘Tijd doorbrengen in stilte en afzondering brengt niet alleen rust maar soms ook confrontatie met je eigen ik,’ zegt broeder Nikolaas. ‘Dat kan deugddoend zijn maar ook pijnlijk bij momenten. Dan kan het goed zijn om erover te praten.’ Op die manier leidt stilte ook vaak tot verdieping en verbondenheid.

“Even belangrijk als het gebed en de stilte is het groen, wij moedigen gasten aan om de bossen te verkennen.”

Als ik aan broeder Nikolaas vraag hoe hij zelf de rust ervaart in de abdij, grinnikt hij. ‘Eerlijk? Mensen zullen er misschien verbaasd van opkijken maar wij hebben het razend druk hier. Mijn programma zit vol van zes uur ‘s morgens tot wanneer ik mijn ogen sluit om te slapen.’ Broeder Nikolaas vertelt over zijn uitstappen, bijvoorbeeld wanneer hij naar andere geloofsgemeenschappen reist om lezingen te geven. ‘Als ik dan na mijn dagtaak in mijn kamer arriveer in de totale stilte van het klooster, ervaar ik zelf de heilzaamheid daarvan. Dan pas ervaar ik feitelijk wat onze gasten meemaken: kunnen landen op een plek van stilte en genieten van de rust die dat brengt.’

Broeder Nikolaas

In gesprek met

Broeder Nikolaas (75) is een van de beheerders van het bezinningshuis van Abdij Zevenkerken in Brugge. Broeder Nikolaas beleefde zijn roeping toen hij 38 was. Daarvoor was hij stationsverantwoordelijke in de treinstations van Oostende en Merelbeke. Broeder Nikolaas is mede-auteur van de scheurkalender De Druivelaar.

Broeder Nikolaas ontving een uitnodiging van Iedereen Verdient Vakantie, voor de reflectienamiddag op 23 januari 2020 in Gent. ‘Wat een interessant programma,’ zegt hij, ‘ik heb mijn agenda vrijgemaakt om erbij te zijn. Ik ben ontzettend benieuwd naar de presentaties en de ontmoetingen.’

Dit verhaal werd gepubliceerd op 17 januari 2020 in de categorie Groeien.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Tijd en ruimte voor verdriet, bijzondere rouwvakanties in de Ardennen

In gesprek met Mieke Deltomme | 17 september 2019

Rouw laat zich niet vangen in vastomlijnde timings of processen. Toch is dat wat men vaak lijkt te verwachten van iemand als die met verlies te maken krijgt. Rouwtherapeut Mieke Deltomme bekijkt dat anders. ‘Rouwen is eigenlijk een vorm van liefhebben,’ zegt ze. ‘Het moet niet per se zo snel mogelijk ophouden.’ Een rouwproces kan dan ook allerlei vormen aannemen. Het is belangrijk dat mensen er voldoende tijd en ruimte voor krijgen. En ondersteuning. Mieke ontdekte dat er op uit trekken met andere rouwenden erg helend kan zijn. Sinds het voorjaar van 2019 richt ze rouwvakanties in.

Wereldverbeteraar

Mieke was jarenlang aan de slag als maatschappelijk assistent. Toen ze op een bepaald moment heroriëntering zocht in haar job, wees de jobcoach twee richtingen aan: stervensbegeleider of boswachter. Ze kwam uiteindelijk bij justitie terecht als vrijzinnig humanistisch consulent. Net als de priesters, imams en rabijnen die haar collega’s waren, stond ze mensen bij in levensbeschouwelijke kwesties. In maximaal vijf sessies kon Mieke ondersteuning aanbieden. ‘De wereldverbeteraar in mij leefde op,’ zegt ze daarover. ‘Door mensen te kunnen bijstaan in hun verwerkingsprocessen had ik het gevoel een verschil te maken met mijn job.’ In het kader van haar job bij justitie schoolde Mieke zich in die periode bij tot levenseinde consulent. In haar vrije uren studeerde ze voor rouwtherapeut.

Kantelen

Mieke ontdekte gaandeweg dat processen van rouw een heel eigen karakter en verloop hebben. Soms is er sprake van uitgestelde rouw bijvoorbeeld. En vaak heeft een proces van rouw meer dan vijf sessies nodig. In 2018 kreeg Mieke een dame voor zich die haar dochter verloor in een brand bij een misdrijf. Het bleek een kantelpunt op haar pad.

“Er op uit trekken op vakantie met andere rouwenden kan erg helend zijn.”

Mieke Deltomme

‘Ik weet nog dat ik in die periode met mijn familie op vakantie ging in de Ardennen,’ zegt ze. ‘Wandelend met mijn moeder in het bos besefte ik dat tijd doorbrengen in de natuur erg heilzaam zou zijn voor de dame die ik begeleidde. Net als uitwisseling met andere rouwenden.’ Het idee van een gezamenlijke vakantie voor rouwenden was geboren.  

Dromen hertekenen

In de rouwvakanties leggen de reisgenoten samen een therapeutisch traject af in afwisseling met tijd alleen in het bos. Dat contact met de natuur is cruciaal. ‘Dat is de boswachter in mij,’ zegt Mieke lachend. ‘Tijd doorbrengen in de natuur is helend, je komt er makkelijker tot inzichten over je eigen proces.’ Mieke legt uit dat rouwende mensen niet alleen een dierbare hebben verloren, maar ook hun eigen toekomst aan diggelen zien vallen. ‘Mensen moeten niet alleen het verlies van een geliefde verwerken, ze moeten ook hun eigen dromen hertekenen.’ Ze vertelt over een dame van begin de veertig die haar partner verloor. Als koppel hadden ze altijd grapjes gemaakt dat ze later samen met de rolstoel door de gangen van het rusthuis zouden racen. Nu moest ze haar leven vormgeven zonder haar partner. ‘De pijn van het verdriet kan ik niet wegnemen,’ zegt Mieke, ‘wel kan ik helpen om die pijn te verzachten zodat het draaglijk wordt. Zodat de schoonheid en de herinneringen meer ruimte krijgen in het hart.’

Delen en liefhebben

Mieke vertelt dat ze tijdens de rouwvakanties deelgenoten bij elkaar brengt. Een bijzonder woord, dat anders klinkt dan lotgenoten. Het legt de nadruk op delen. Mieke: ‘De essentie is dat je ervaringen deelt met elkaar. En dat we rouwen uit de taboesfeer halen.’ Dat laatste zegt ze met nadruk. ‘Rouwen om iemand die je bent verloren, is normaal. Rouw mag blijven duren, het is een vorm van liefhebben.’

“Tijd doorbrengen in de natuur is helend, je komt er makkelijker tot inzichten over je eigen proces.”

Mieke Deltomme

Ook voor Mieke zelf zijn het telkens intensieve processen. ‘Verdriet raakt je, ook al ben je er professioneel mee bezig.’ Evengoed maakte ze al veel momenten van ontroering mee. Zo werd er op het einde van de vakantie in de Ardennen champagne gehaald. De deelnemers voelden een verlangen om te toasten. De meesten hadden met een bang hart ingetekend. Op het einde waren ze blij en dankbaar omdat hun dierbare ruimte had gekregen om er via de verhalen te mogen zijn. ‘Velen voelden opluchting dat de rouw en de herdenking er mocht zijn. Voor veel mensen voelt stoppen met rouwen immers als stoppen met liefhebben.’

Rouw hoort bij het leven

Rouw kan ook optreden naar aanleiding van capaciteiten die je bent verloren door een ongeluk of ziekte. In dat kader plant Mieke in het najaar een weekend in De Koninklijke Villa in Oostende. De faciliteiten zijn er ideaal ingericht voor mensen met een beperking of in een herstelproces. ‘Ook op dat vlak zijn er heel wat taboes,’ zegt Mieke. ‘Mensen zien toch het liefste dat je meteen overeind krabbelt en weer verder gaat. Maar het is normaal dat je door een periode van rouw gaat als je bepaalde dingen niet langer kan.’ Het is de essentie van het verhaal van Mieke. Rouw is normaal, rouw hoort bij het leven.

Mieke Deltomme

In gesprek met

Mieke Deltomme was een tijdlang verbonden aan justitie als vrijzinnig humanistisch consulent. Vandaag heeft ze een eigen praktijk als rouwtherapeut en levenseinde consulent. Ze is ook docent rouwondersteuning en trekker in West-Vlaanderen van de wereldlichtjesdag. Dat is de dag waarbij men wereldwijd een kaarsje doet branden voor overleden kinderen. In het najaar van 2019 verschijnt het eerste boek van Mieke Deltomme over rouw bij Standaard Uitgeverij. Mieke is alleenstaande moeder van twee zonen.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 17 september 2019 in de categorie Groeien.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Terloopse vraag trekt nieuwe vakantiewereld open

In gesprek met Erik en Carina | 7 juni 2019

Een zomerochtend in 2018. In vakantiepark Erperheide in Peer valt een streepje licht in de slaapkamer van een bungalow. Erik wordt wakker. De plek waar Carina sliep is leeg. Erik schrikt op en stapt gehaast uit bed. Zijn vrouw is nergens te bekennen, haar badpak ligt niet meer op z’n plek. ‘Zou ze dan toch …?’ Erik rept zich naar het zwembad, op zoek naar zijn vrouw. In het ondiepe water merkt hij haar op. Carina zwaait, lacht breed en zwemt trots zijn richting uit. Ontroerd legt Erik dit bijzondere ogenblik vast in een filmpje. Carina had jarenlang een hemelse schrik om alleen in het water te gaan. Vanochtend keek ze die angst in de ogen en vond ze de moed om te doen wat ze lang niet durfde. Ze kneep er stilletjes tussenuit om in haar eentje de stap te zetten. ‘Ik heb me in jaren niet meer zo gelukkig gevoeld’, vertelt Carina later. Ze is trots op zichzelf, en dankbaar om Erik en alle mensen die deze ervaring mee mogelijk maakten.

Het verhaal van Erik en Carina is er eentje van vakantie mogelijk maken voor elkaar. Van terloopse vragen die een reeks hoopvolle gebeurtenissen in gang zetten. Van een koppel dat ernaar verlangt intens samen te zijn en te genieten van het leven, middenin een periode van ziekte en loslaten. Van woonbegeleiders en bewindvoerders die een extra mijl lopen om mensen de schone dingen van het leven te gunnen. Dit is een verhaal van mensen die elkaar respecteren. Van mensen die elkaar met warmte benaderen en net daardoor elkaar kansen geven om grenzen te verleggen.

Een verrassende vraag

Het verhaal begon bij de Dienst Begeleid Wonen in Leuven. Op een dag wilde Carina graag in de vakantiegids voor daguitstappen kijken om met Erik eens een dagje eropuit te trekken. Woonbegeleidster Jo vroeg Carina of ze niet eens samen met vakantie wilden gaan. Carina keek verbaasd op. Vakantie? Dat was meer dan twintig jaar geleden… als dat zou kunnen… het zou heerlijk zijn! Carina nam de gids met vakantieverblijven aan en bladerde doorheen foto’s van mooie vakantieplekken. En dan trok Erperheide in Peer haar aandacht. ‘Peer, het sprak mij direct aan. Het riep herinneringen op aan een vakantie met mijn zoon.’

“Vakantie? Dat was meer dan twintig jaar geleden. Als dat zou kunnen, ’t zou heerlijk zijn.”

Carina was meer dan twintig jaar niet meer op vakantie geweest. Ze woonde lange tijd alleen, en de financies waren er niet. In 2009 trouwde ze met haar tweede man Erik. Het koppel knoopt met de hulp van een bewindvoerder de eindjes week na week aan mekaar. ‘Ik had me er al lang bij neergelegd dat vakantie gewoonweg niet kon’, vertelt Carina. Tot Jo die vraag stelde, en daarmee een mogelijkheid opende die Carina zelf niet meer overwoog.

Iedereen aan tafel om de droom mogelijk te maken

Jo nodigde het koppel, de bewindvoerder en de woonbegeleider van Erik uit voor een overleg. Ze gingen samen aan tafel en bekeken wat mogelijk was. Een korte vakantie in Peer moest wél lukken, vond de bewindvoerder. Jo boekte de vakantie, de reservatie werd betaald en bovenop hun wekelijkse leefgeld kon de bewindvoerder 100 euro zakgeld voorzien. ‘Vakantiegeld’, lachen Erik en Carina. Het zou nét iets extra mogelijk maken.

Helende tijd, zwemmen en verwenkoffie

De vakantie in Peer werd schitterend. Het koppel genoot intens van hun vakantieverblijf dicht bij de paardenweide. ‘We wandelden veel in het bos en gingen elke dag naar de paarden kijken’, zegt Carina. In een knus vakantiehuisje wonen, tijd doorbrengen in de natuur, tussen de bomen wonen, wandelen en iets langer slapen: het voelt allemaal zo helend. En dan was er die heerlijke trots van hen beiden, toen Carina het had aangedurfd om op haar eentje het zwembad in te gaan. ‘Ik had al heel lang het gevoel dat ik die knop moest doordraaien. Daar, in de rust van de vakantie, is het me gelukt’, vertelt Carina. Erik vertelt over de ontroering, over de tranen in zijn ogen op dat magische ogenblik toen hij zijn vrouw terugvond in het zwembad. Aan het einde van de vakantieweek kon er nog een etentje voor twee af. Carina herinnert zich het langzame genieten van een heerlijke verwenkoffie, als zoete kers op een heerlijke vakantietaart.

Ander mens

‘Van vakantie kom ik anders terug, als een ander mens’, vertelt Carina. Omwille van psychische klachten bracht ze de afgelopen twintig jaar met regelmaat hersteltijd door op de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis. De effecten van een poosje vakantie zijn minstens zo heilzaam, zo niet krachtiger, vindt het koppel. ‘Het voelt alsof mijn batterijen opladen’, legt Carina uit. ‘Na die korte vakantie kwam ik met nieuwe energie thuis. Ik had weer zin om van alles te doen in mijn huishouden.’

Dromen van meer

Die eerste vakantie doet het verlangen opflakkeren. Het koppel kreeg zin in meer, en langer. Een midweek is eigenlijk een beetje te kort om helemaal tot rust te komen. Ze durven dromen van een week of, aarzelend, twee weken misschien.  ‘En eigenlijk ben ik er wel weer aan toe’, zegt Carina. ‘De lente is elk jaar psychisch een lastige tijd voor mij. Een weekje vakantie zou me er weer bovenop helpen.’

“Na een korte vakantie voelde ik nieuwe energie. Ik had weer zin in mijn huishouden.”

Een volgende vakantie, waar mag die naartoe gaan? Opnieuw in een vakantiepark, zeggen Erik en Carina in koor. Aan zee, liefst van al. Een datum hebben ze al in gedachten. Begin september, dan kunnen ze er hun tiende huwelijksverjaardag en de verjaardag van Erik vieren. Met de ervaring van vorig jaar in gedachte, is het makkelijker om de stap te zetten. ‘Ik durf het nu wel te vragen. Met Jo en de bewindvoerder zoeken we samen vast weer uit wat mogelijk is.’ En als die klip genomen is, kan het uitkijken opnieuw beginnen. Want vooruitkijken naar vakantie is de helft van het plezier.

fotobron: Peter H. @ Pixabay

Erik en Carina

In gesprek met

Erik Daniëls en Carina Beukelaers trouwden in 2009. Carina was al eerder getrouwd en heeft een zoon die inmiddels een eigen gezin heeft. Ze worstelt zich geregeld door depressies. In 2012 kreeg ze kanker en kon ze niet meer werken. Bij Carina is de kanker inmiddels geweken. Erik heeft een ongeneeslijke kanker en een beginnende vorm van Alzheimer. Het koppel woont in Leuven. Beiden zijn actief als vrijwilliger bij buurtwerking De Meander.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 7 juni 2019 in de categorie Groeien.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Op trektocht richting (zelf)inzicht

In gesprek met Liesbet Joris, ResetT | 5 april 2019

Liesbet Joris, moeder van 3 zonen, is de bezieler van ResetT VZW. Ze biedt met haar organisatie ‘time out’ en ‘back to basics’ tochten aan voor bijzondere mensen. Toen haar zoon Thomas vijf jaar oud was bleek hij uitgeput en depressief. Testen wezen aan dat er sprake was van autisme, ADHD en hoogbegaafdheid. Het was het begin van een lange reis. Een reis die hen tien jaar later samen op de top van de Toubkal in Marokko bracht. Met uitdagingen én inzichten voor moeder en zoon.

‘Een reis naar Marokko begint steevast met een kennismakingsavond en een tajine,’ zegt Liesbet, ‘het is belangrijk dat de groep elkaar vooraf leert kennen.’ Zo’n groep bestaat uit maximaal acht deelnemers. Er wordt prikkelarm gereisd naar de Hoge Atlas of naar de Sahara, afhankelijk van het seizoen. ‘We zijn acht dagen weg,’  zegt Liesbet enthousiast, ‘en zes daarvan zijn we aan het stappen.’ Het geheim van de reis zit ‘m in de combinatie van de fysieke uitdaging, de wandelcoaching en de groepsdynamiek die ontstaat. ‘Het is een krachtig recept voor zelfreflectie en persoonlijke inzichten, en ook voor het herwinnen van energie.’

"De eerste dag was er een vol tranen, de tweede dag ging een stuk beter en de derde stond ik te blinken boven op de berg."

Het is in een periode van herstel na een burn-out dat Liesbet zelf voor het eerst in Marokko verzeilde, tijdens een groepsreis. De Toubkal is met zijn 4176 meter de hoogste berg van Noord-Afrika, de beklimming bleek best zwaar. Over haar eerste inspiratieweek zegt ze: ‘De eerste dag was er een vol tranen, de tweede dag ging een stuk beter en de derde stond ik te blinken boven op de berg.’ De tocht bracht zuurstof en inzichten over het vervolg van haar levenspad. Misschien moest ze luisteren naar dat verlangen binnen in, om coach te worden.

Woordenloze communicatie

Amper een paar weken later maakte haar zoon Thomas, intussen veertien, een diepe crash mee. Liesbet besloot om met Thomas naar Marokko te trekken. Ze contacteerde dezelfde gids en kok die ze eerder had ontmoet en trok opnieuw met hen de bergen in. ‘Niet alleen de natuur maakt Marokko zo prachtig,’ zegt Liesbet, ‘het is ook het contact met de warme Berberbevolking, zo intens en bijzonder.’ Ze vertelt hoe er een band wordt opgebouwd door samen te stappen, hoe er een vriendschap ontstaat zonder te praten.

"Het was alsof Thomas zichzelf had aanvaard, daar boven op die berg, en dat hij nu weer verder kon."

Thomas beklom de Toubkal. Zoals zijn moeder hem suggereerde zocht hij een steen uit om zijn zorgen en angsten aan toe te vertrouwen. Aangekomen op de top, gooide hij die steen weg. Liesbet zegt: ‘Het was wonderlijk om te zien, ik zag bij mijn zoon een lichtheid en een vrolijkheid terugkeren die ik in lange tijd niet had gezien. Hij zei dat hij alles had achtergelaten daarboven.’ Liesbet legt uit dat de lange tocht inzichten had getriggerd bij haar zoon. ‘Het was alsof hij zichzelf had aanvaard, daar boven op die berg, en dat hij nu weer verder kon.’

 

Thomas Toubkal

Thomas op de Toubkal: "Ik zag bij mijn zoon een lichtheid en vrolijkheid terugkeren die ik in lange tijd niet had gezien."

 

ResetT

Het plan dat bij Liesbet had zitten rijpen kreeg een boost door haar ervaringen met haar zoon. Ze volgde reeds eerder een opleiding auti-coach en een opleiding oplossingsgericht begeleiden, en startte met groepsreizen onder het motto ‘Reset your mind, body and soul’. Vandaag is Liesbet deel van het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Ze is blij om op die manier contacten te kunnen leggen voor sponsoring zodat ze de reizen zo goedkoop mogelijk kan aanbieden. ‘Ik vind ook mijn vrijwilligers via het netwerk,’ zegt ze. Per reis vertrekt ze vanuit België of Nederland samen met een of meerdere vrijwilligers en maximaal acht deelnemers. Lokaal werkt ze samen met een gids, een kok en dierendrijvers.

Het mag groeien

Het is niet moeilijk om te raden wat Liesbets verlangens voor de toekomst zijn. Ze wil graag aan zoveel mogelijk bijzondere mensen bijzondere wandelervaringen aanbieden, tochten die inzichten uitlokken. ‘De resultaten zijn best straf,’ zegt ze met een lichte blos. ‘Zopas belde een psycholoog van een van onze reizigers mij op. Ze zagen een heel andere persoon terugkeren na de reis en vroegen of ik flyers kon opsturen.’

Liesbet Joris, ResetT

In gesprek met

Liesbet Joris was jarenlang personeelsverantwoordelijke en kantoordirecteur in het bankwezen. Na een burn out veranderde ze van spoor. Op basis van haar kennis en ervaring over autisme en hoogbegaafdheid startte ze met de begeleiding van stapreizen naar Marokko. Haar organisatie ResetT richt zich op hoogfunctionerende mensen met autisme, ADHD, HSP, psychische kwetsbaarheid of schoolmoeheid. Volwassenen en jongeren vanaf 14 jaar kunnen mee. De tweede T in ResetT verwijst naar haar zoon Thomas en naar de Trekking op de Toubkal die haar tot deze reizen inspireerde.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 5 april 2019 in de categorie Groeien.

Eva De Groote

Neergepend door

Eva De Groote dwaalt nieuwsgierig rond om mensen te ontmoeten en kleine verwonderingen in woorden te vatten. Met een voorgeschiedenis als organisator in de kunsten is ze vandaag onafhankelijk aan de slag als romanschrijver en verhalenvinder. 

Piucha: alles is één

In gesprek met Chief Benki Piyako Ahaninka | 28 november 2018

Hoe kunnen we de wereld van morgen dromen door bij onszelf te beginnen? ‘Piucha’ zal daarbij helpen, zegt Chief Benki Piyako Ashaninka. De Dalai Lama uit de Amazone wordt hij genoemd, of nog ‘waker van het regenwoud, wekker van bewustzijn’. Opzienbarende titels die onze aandacht trekken. Met donkere ogen kijkt hij ons begeesterd aan. We zijn erg nieuwsgierig naar wat deze inheemse stammenleider naar de Wereldconferentie van ISTO, de internationale sociaal toerisme organisatie brengt. Wie is die intrigerende man en wat brengt hem naar Lyon? En wat is Piucha?

De Ashaninka verwelkomen reizigers in hun dorp Apiwtxa en gemeenschap. Chief Benki Piyako Ashaninka spreekt over delen om te beschermen. Delen, en tegelijk beschermen: dat lijkt op een tegenstelling, maar niet in de gedachtegang van Benki. 'We willen laten zien wie we zijn, waar en hoe we leven, wat we belangrijk vinden. We doen dat om onszelf, onze leefomgeving en uiteindelijk de aarde te kunnen beschermen. Ik wil dat we mensen kunnen inspireren door onze traditionele kennis en wijsheid te delen met de wereld. Zodat de aarde kan blijven bestaan. We moeten de aarde genezen zodat ook de mensheid kan blijven bestaan.'

De aarde heeft onze zorg nu nodig

Net zoals wij allemaal ziet Chief Benki Piyako Ashaninka hoe de aarde kreunt onder vervuiling. ‘De rivieren, de bomen en de dieren hebben onze aandacht nodig. Alles is verbonden. Er mag niet één soort verdwijnen want dit heeft effect op alles en iedereen.’

“Elke soort die verdwijnt is een verlies voor ons leven. Het is alsof we een vinger of een teen zouden verliezen.”

Chief Benki Piyako Ashaninka

‘Wij zijn de dokters van het woud en de behoeders van de aarde’, zegt hij wanneer hij over zijn volk spreekt. ‘Het regenwoud heeft ons alles gegeven en voorziet in een onnoemelijke diversiteit: vis, vogels, ontelbare fruitsoorten, geneeskrachtige kruiden, drinkwater en ga zo maar door. Als we de aarde respecteren, voorziet zij ons overvloedig.’  Voor Benki en de Ashaninka gaat betekenis van de natuur verder dan natuurlijke hulpbronnen of zelfs het milieu. De natuur, dat gaat in essentie over de onderlinge afhankelijkheid van alles wat leeft op aarde.

Die onderlinge afhankelijkheid benoemen de Ashaninka met het woord Piucha, de eenheid van alles. Als we ons in alles bewust zijn van Piucha, dan kunnen we de wereld van morgen dromen en tegelijkertijd vandaag beginnen bij onszelf, vertelt de spirituele leider. Om hun ervaringen en spiritualiteit te delen, verwelkomen Benki en de Ashaninka-stam bezoekers in hun dorp Apiwtxa en hun lokale gemeenschap. ‘We willen laten zien hoe wij leven en kennis doorgeven aan bezoekers. Tegelijkertijd is het nodig om onze authenticiteit te beschermen.’

Bezoekers verwelkomen en je authenticiteit bewaren. Hoe behoud je dit evenwicht?

Chief Benki Piyako Ashaninka: ‘Door onze kennis en identiteit te bewaren en onze cultuur te beschermen, kunnen wij uiteindelijk ons voortbestaan en onze onafhankelijkheid garanderen.  Toerisme is niet ons doel, het is een middel. We willen in alle rust en verbondenheid ons leven verder zetten. We verwelkomen bezoekers niet het hele jaar door, maar zetten in bepaalde periodes onze gemeenschap open. Wie wil leren is dan welkom.’

Toeristen krijgen eerst een uitgebreide inleiding in het bezoekerscentrum Yorenka Atamé. Pas daarna trekken ze per boot vier uur het amazonewoud in om bij de lokale gemeenschap te verblijven. ‘Onze gasten moeten weten dat er geen alcohol of drugs mee kan op de trip. We leren hen onze belangrijke gebruiken en dat de natuur een rol speelt in alles. Daarnaast vertellen we hen hoe wij aan de hand van traditionele methodes de ecosystemen beschermen, aanwenden en waarderen.’

“Toerisme is voor ons niet in eerste plaats een bron van inkomsten. Het is onze bijdrage aan het creëren van bewuste gemeenschappen.”

Bezoekers worden uitgenodigd om deel te nemen aan het grote traditionele festival, waar alle Ashaninka families naar uitkijken. Deze reis is een totale onderdompeling in de wijsheid, eenvoud en schoonheid van het land. Een diepgaande kennismaking met een volk dat hun leven vormgeeft in harmonie met de natuur. Benki: ‘We vertellen onze gasten verhalen zodat ze hiervan kunnen leren. In onze gemeenschap telen we meer dan honderd soorten fruit. We kennen de geneeskracht van de natuur. We verzamelen zaden van bomen om de diversiteit te bewaren en we behoeden bepaalde diersoorten van uitsterven, zoals schildpadden. Daarnaast zetten we ons in voor herbebossingsprogramma’s.’

De Ashaninka organiseren hun unieke vorm van toerisme niet om een extra bron van inkomsten aan te boren. ‘We willen vooral een boodschap doorgeven’, zegt Benki. ‘Zo kwamen ook leden van naburige autochtone bevolkingsgroepen training volgen bij ons. We creëren een netwerk van bewuste gemeenschappen. Dit zorgt ervoor dat we ook invloed kunnen uitoefenen bij de publieke autoriteiten. We willen dat zij de zelfstandigheid van inheemse bevolkingsgroepen respecteren.’

Wat wil je dat mensen meenemen van een bezoek aan Apiwtxa?

Benki: ‘Dat vooroordelen en veronderstellingen niet helpen. Elke persoon heeft zijn wortels en zijn waardigheid. Die moeten we respecteren. We willen de spirit van mensen veranderen door als minderheid een voorbeeld te zijn. In onze dorpsraad wordt alles gezamenlijk beslist. Ouderen en kinderen van 10 jaar hebben evenveel in te brengen. Alles wat we produceren behoort ook de gemeenschap toe. We leven samen van wat we planten en verzamelen.’

“De wereld genezen: dat zal niet gebeuren met geld, maar door bewustzijn. Mensen moeten ontdekken dat alles verbonden is.”

‘Het is mijn doel te laten zien hoe alles verbonden is, en hoe belangrijk het is om zorg te dragen voor moeder Aarde. Het doorgeven van ons bewustzijn over wat we van de aarde ontvangen staat centraal. De wereld genezen: dat zal niet gebeuren met geld, maar door bewustzijn. Vaak zien we dat mensen niet verder komen dan economische uitwisselingen. Maar waar blijft de uitwisseling van ons bewustzijn over de aarde, de plaats waar we leven? Voor mij is de waarde van de aarde groter dan de waarde van mijn eigen leven. We kunnen niet kopen wat de aarde ons geeft, we kunnen er enkel zorg voor dragen. Alle projecten die we doen zijn erop gericht om dit bewustzijn te vermenigvuldigen.’

De ontmoeting werkt door

Wanneer Benki vertelt, voelen we hoe we meegenomen worden naar Brazilië, te gast in het hart van de natuur en de rijke traditie van z’n volk. De ontmoeting blijft ons intrigeren, ook lang nadat we afscheid namen van deze bijzondere man. Ons Westerse, verdeelde bewustzijn lijkt al een beetje meer samen te vloeien. Ja, luisteren naar Chief Benki Piyako Ahaninka zorgt ervoor dat we verbinding maken met de aarde van gisteren, van vandaag en van morgen. Met de planten die er groeien, de bomen die zuurstof scheppen, de vissen en het water, de vogels, de dieren, de mensen.  

Allemaal mogen we zwemmen, lopen, vliegen, bloeien, groeien, leven. Zomaar! Tenminste, zolang we het elkaar toestaan. Het water aan de vissen, de bomen aan de mensen en aan de vogels, de dieren aan de bomen.

We willen deze ontmoeting delen. Want elke mens moet zich ervan bewust zijn dat zijn handelen als individu een impact heeft op het grotere geheel. Piucha !

In gesprek met

Chief Benki Piyako Ahaninka is de politieke en spirituele leider van de bevolkingsgroep Ashaninka uit het Braziliaanse Amazonegebied. Hij heeft een missie. Hij reist de wereld rond om partnerschappen aan te gaan met universiteiten en organisaties. Hij wil de identiteit van z’n volk laten zien en reizigers uitnodigen om in het dorp van zijn volk, Apiwtxa, op bezoek te komen. In zijn dorp zijn reizigers welkom om hun bewustzijn te vergroten van ‘Piucha’: alles hangt met al het andere samen.

 

Dit verhaal werd gepubliceerd op 28 november 2018 in de categorie Groeien.

Alexander Simoen en Marianne Schapmans

Neergepend door

Alexander Simoen woont in Brugge. Hij is projectmedewerker bij de Internationale Organisatie voor Sociaal Toerisme (OITS-ISTO) en vrijwilliger bij Youth for a United World. Alexander wil meebouwen aan een samenleving waarin mensen aandachtig zijn voor de manier waarop ze met elkaar in relatie staan. Marianne Schapmans is directeur van Iedereen Verdient Vakantie van Toerisme Vlaanderen. Ze houdt ervan om ook de concrete dagelijkse praktijk te leren kennen, en durft bij die gelegenheid nieuwsgierige vragen stellen om er dan een verhaal over te schrijven. ‘De verhalen zorgen ervoor dat we weten wat er groeit en bloeit in het netwerk Iedereen Verdient Vakantie’, zegt Marianne. 

Geen blabla. Gewoon mogen mezelf hervinden.

In gesprek met Lieve, over haar verblijf in de Abdij van Zevenkerken | 20 april 2018

‘Abdijen trekken mij wel aan. Paters en zusters hebben alles achtergelaten om in gemeenschap te leven en daar voor elkaar iets te betekenen. En toch: die mensen hebben niet voor elkaar gekozen. Ik vind dat intrigerend.’ Lieve vertelt over een korte vakantie in de Abdij van Zevenkerken (Brugge). Ze praat bedachtzaam, wikt haar woorden. Soms zet een vakantie iets in beweging dat je leven een beetje verandert. Lieve bracht geschenken mee uit Zevenkerken, waar ze vandaag nog kan op steunen als het weer eens moeilijk gaat. Ze vertelt over haar vakantie bij de paters en terwijl ze dat doet, komt die bijzondere tijd weer tot leven.

Lieve vertelt:

‘Drie nachten verbleef ik in Zevenkerken. Niet alleen een perfecte uitvalsbasis om met de fiets Brugge, Lissewege, Damme en omstreken te verkennen. Ook een verrassend helende vakantieplek. Waar stilte heilzaam is. En het ritme veilig voelt. Het voelt heel puur, zoals de mensen vroeger moeten geleefd hebben. Als het licht wordt, staan ze op. Als het donker is, wordt er gerust. Ik ging er vroeg slapen. Mijn gsm had ik uitgezet. Ik keek geen tv, geen internet.

'Ik hoefde geen blabla, geen afleiding. Ik kon eindelijk een keer zonder afleiding bij mezelf zijn.'

Ik voelde dat die plek veilig was om mezelf te kunnen zijn. Puur. Ik had niet de neiging me beter voor te doen dan ik me voelde. Een vrolijk masker hoefde niet. Gewoon zijn zoals ik ben. En dat gewoon mogen. Die atmosfeer van aanvaarding was er al meteen toen ik werd ontvangen. Er hangt een stilte in de gangen. Een speciale sfeer die deugd doet. De pater die me welkom heette, praatte een beetje plechtig. Hij legde me – alsof terloops – de regels van het huis uit. En ook dat was fijn, die regels. Ze bieden structuur en tegelijk veel openheid.

Het vaste ritme van de paters raakte me. Hun taken doen, bidden, eten, rusten. Alles verloopt er in een vast stramien. Daarin mee mogen bewegen is een geschenk. Het is een oefening om het leven te aanvaarden zoals het is. Om geen gevecht te voeren om dingen te veranderen. Er gaat ook een bepaalde vorm van wijsheid uit van die mensen. Hun praten is langzaam, op een toon die ik amper kan omschrijven. Warm, geduldig, meelevend. Alles in mij opende zich om toch maar op te vangen van wat ze zeiden.

'Mee mogen leven in het ritme van de abdij is een oefening in aanvaarden. Om geen gevecht te voeren om dingen te veranderen.’

Elke gast krijgt de kans om met een pater te praten. Ik ging graag op die uitnodiging in. Urenlang vertelde ik over wat mij bezighield. De man luisterde en zei bijna niets. Ergens in het gesprek verwees hij naar een stukje in het evangelie. De manier waarop hij me dat uitlegde, was een openbaring. Totaal nieuw voor mij. Hij praatte over vergeving: dat dat goed is, en ook dat dat niet ten koste van jezelf mag gaan. Het raakte me diep.

Ik heb eigenlijk niets meer met de kerk als instituut. Maar dit kwam binnen. Iets wat jaren geleden was vastgeroest in mijn binnenste, begon zich los te werken. Ik ben nadien verschillende keren naar de viering met de paters geweest. Er kwamen tranen, er kwam zoveel vrij.

'Iets wat al lang was vastgeroest, begon zich los te werken. Er kwam zoveel vrij.'

Aan tafel was het stil. De paters en alle gasten eten er samen. De gasten zitten in het midden, de paters eromheen. Iedereen eet in alle rust. Als je niet moet praten, kan je gewoon met je gedachten bij jezelf blijven, en bij het eten dat je proeft. Ik vond dat heel verrijkend.

Al was het niet allemaal gesprek of stilte of ernst. Ik had ook heerlijke ontmoetingen. Met een leraar godsdienst. Tussen twee retraitegroepen door hadden we een gesprek aan het water op het domein. En ineens kwam pater Abt voorbij, op de fiets. Een joviale man, graag bereid voor een babbel. Twee zusters namen me mee naar een terras in de buurt. Ze wilden me trakteren. Zo heerlijk, hoe die religieuze vrouwen elke dag voor het avondeten van hun trappistje gingen genieten.

Als ik er nu op terugkijk, zie ik nog beter hoe die luisterende pater mij heeft opgekrikt. Ik was al mijn eigenwaarde kwijt en door dingen te vertellen, werd die weer wakker gemaakt. Hij zag mij echt. Alsof in mijn ziel werd gekeken, dat er begrepen werd wat daar was. Dat het er gewoon mocht zijn. En wat er mag zijn, kan zich tonen. Daarom kon mijn verdriet gewoon naar boven komen, denk ik. Omdat het er mocht zijn.

“Als het verdriet er mag zijn, kan het zich tonen. En dan komt er lucht.”

Het klinkt misschien heel bijzonder, wat daar gebeurt. Maar die paters doen in feite niets speciaal. Ze doen gewoon hun ding, leven hun leven. Maar bijzonder is: je mag erbij, je mag meedoen en je mag zijn wie je bent. En je mag rusten. Die rust heb ik als geschenk meegebracht. Of, om preciezer te formuleren: de toelating tot rust. Ja, dat is het cadeau dat nu nog bij me is.’

Lieve

In gesprek met

Lieve herstelt van de psychische kwetsuren van een problematische gezinssituatie. In 2016 leerde ze het netwerk Iedereen Verdient Vakantie kennen. In gezelschap van een groep mensen van het PSC (Psycho Sociaal Centrum) in Leuven kwam ze voor het eerst naar het Forum in Planckendael. Ze nam de vakantiegidsen dankbaar in ontvangst en boekte kort nadien haar eerste vakantie naar de Abdij van Zevenkerken.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 20 april 2018 in de categorie Groeien.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Na een bezoek aan Vlaanderen kom ik met een rijkere moedertaal thuis

In gesprek met Chené Swart | 6 maart 2018

Sinds 2016 gaat de Zuid-Afrikaanse Chené Swart geregeld op reis naar Vlaanderen. Dan woont ze in een Limburgs gezin en werkt met mensen die van haar willen leren hoe het werken met verhalen onze werk- en leefgemeenschappen kan verrijken. Bij Steunpunt Vakantieparticipatie bouwt ze mee aan een netwerk van verhalenwevers, die verhalen over vakantie en gastvrijheid aan de oppervlakte brengen. Na elk bezoek aan ‘het noordelijk halfrond’ keert Chené rijker naar huis, vertelt ze. Omdat je meer ziet, intenser beleeft en je hart ontroerd wordt wanneer je je overgeeft aan intense gesprekken met ‘locals.’ Chené neemt naar huis: een diepere beleving van haar eigen moedertaal en een grote dankbaarheid om de diversiteit van haar Zuid-Afrika.

Chené Swart:

‘Afrikaans was de taal van Apartheid. De taal van de onderdrukking. Nu is Zuid-Afrika een democratisch land met elf officiële talen. Om niemand uit te sluiten spreken we Engels in de publieke sfeer. Wanneer ik dus in mijn land aan het werk ben, spreek ik Engels. Mijn boek is in het Engels. Artikels schrijf ik steevast in het Engels. Denken over mijn werk gebeurt dus in het Engels, mijn tweede taal. En dan kom ik in Vlaanderen, en de lokale mensen moedigen me aan om Afrikaans te spreken.

Vlaams en Afrikaans liggen dicht bij elkaar maar zijn toch heel verschillend. Vlamingen houden van mijn taal. De mensen zeggen dat ze ’t mooi vinden, sexy zelfs. Dat ze graag naar mijn woorden luisteren. Dat ze ’t grappig vinden, hoe anders het klinkt en hoe goed we elkaar toch begrijpen.

In Vlaanderen beleefde ik mijn taal op een unieke manier. Ik leerde er nadenken en spreken over mijn werk in de taal waarmee ik werd opgevoed, de taal van mijn ouders. Daarin ervaar ik een diepgang die ik met het Engels nooit zal bereiken. Ik zie mijn taal anders nu. Rijker. Ik vis opnieuw woorden en uitdrukkingen op uit mijn herinneringen. Ik denk in woorden en beelden die ik zelfs thuis zelden gebruik. Hier wordt mijn taal in haar schoonheid gezien, zonder de zwaarte van apartheid die er thuis soms mee verbonden is.

“Ik voel me gezien door de Vlaamse mensen die ik hier ontmoet. Gezien in mijn taal.” – Chené Swart

Als ik thuiskom en de luchthaven van Johannesburg verlaat, word ik altijd weer verrast. Dan is er weer die enorme Zuid-Afrikaanse diversiteit waar ik zoveel van hou. Dan zijn er die tientallen talen, al die kleuren, het geluid van mensen die lachen. Dan hoor ik weer iemand die kliphard zingt. Die levensvreugde en diversiteit weer zien, dat is tot in mijn tenen voelen dat ik thuis ben. Dan is wat ooit gewoon was, weer heel bijzonder.

En als ik dan thuiskom, bij mijn man en twee zonen in Pretoria, kijken ze me vreemd aan. Want ik klink anders. Er zitten weer nieuwe woorden in mijn verhalen. ‘Doe ‘ns normaal’, zeggen de jongens. We lachen samen. En ik lach om zoveel overvloed.’

 

Oproep: vertel ons jouw verhaal!

Reizen maakt ons leven rijker. Of we nu reizen of gastheer of -vrouw zijn. Het is in de ontmoeting met wie of wat anders is dat we niet langer als vanzelfsprekend nemen wat dat ooit leek. Alsof er een extra paar ogen groeit in de confrontatie met wat we (nog) niet kennen. Onze voelsprieten gaan op scherp en we nemen de dingen intens waar. Met een beetje geluk vraagt iemand je om over je ervaringen te vertellen. Dan krijg je zomaar een kans cadeau om die ervaringen in te weven in het weefwerk van je leven.

Wij hebben zo’n cadeau voor jou. Chené Swart inspireerde een team van verhalenwevers voor het Steunpunt Vakantieparticipatie van Toerisme Vlaanderen: tien gedreven mensen met een voorliefde voor verhalen, grote oren en een leuke pen beluisteren graag jouw verhaal. Zodat jij je weer herinnert. En wij ervan kunnen leren. Je leest de verhalen op www.iedereenverdientvakantie.be en www.connectyourstory.org.

Kom op, laat van je horen. We beluisteren en schrijven jouw verhaal. En denk niet dat je geen verhaal hebt. Want iedereen heeft honderden verhalen. Het enige wat die nodig hebben om zich weer te tonen is een goeie vraag en een paar oren. En, toevallig, die hebben wij in huis.

Chené Swart

In gesprek met

Chené Swart woont in Pretoria, Zuid-Afrika. Ze is gespecialiseerd in narratief werk en is auteur van het boek ‘Re-authoring the World: The Narrative Lens and Practices for organisations, communities and individuals.’ Chené inspireert mensen over de hele wereld in haar re-authoring ideeën en conversaties. In Vlaanderen werkte ze ondermeer verscheidene keren samen met Toerisme Vlaanderen en het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Ze komt regelmatig naar Vlaanderen om, samen met Griet Bouwen, Storyweavers op te leiden.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 6 maart 2018 in de categorie Groeien.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Iedereen Verdient Vakantie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Pagina's

Copyright © 2020 Steunpunt vakantieparticipatie | Disclaimer | Privacy |